Ο μικρός Βάνκας Ζούκοφ εργάζεται ως μαθητευόμενος τσαγκάρης στη Μόσχα, σε ένα αφεντικό που τον κακομεταχειρίζεται. Οι κακομαθημένοι κάλφες τον χτυπούν και η πείνα είναι καθημερινή. Τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, εκμεταλλευόμενος την απουσία των αφεντικών στην εκκλησία, κλέβει λίγο μελάνι και κάθεται να γράψει ένα γράμμα στον παππού του, τον Κονστάντι Μακάριτς, που εργάζεται ως νυχτοφύλακας σε ένα αρχοντικό στο χωριό. Στο γράμμα, περιγράφει τη φρικτή του καθημερινότητα με πλήρη απόγνωση και του θυμίζει τις ευτυχισμένες στιγμές τους στο χωριό, όπως όταν πήγαιναν μαζί να κόψουν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο Βάνκας παρακαλεί τον παππού του να τον λυπηθεί και να τον πάρει μακριά από το τσαγκαράδικο, υποσχόμενος ότι θα τον βοηθήσει σε όλες τις δουλειές και θα προσεύχεται γι' αυτόν. Γεμάτος ελπίδα, σφραγίζει το γράμμα και γράφει στη διεύθυνση: «Στο χωριό, στον παππού μου». Πετάγεται με ανυπομονησία στο δρόμο όταν ακούει τα κάλαντα και ρίχνει το γράμμα στο πρώτο γραμματοκιβώτιο. Το διήγημα κλείνει με τον Βάνκας να φαντάζεται το παππού του να διαβάζει το γράμμα του, με ένα τέλος που αφήνει ένα αίσθημα πικρίας για τη μοίρα του ορφανού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου